Blog

Feedback van een cliënt, tevens collega hulpverlener

In onze contacten met cliënten komen we geregeld mensen tegen die zelf als hulpverlener werkzaam zijn. Zoals dat voor ons allen geldt en misschien nog wel specifieker voor “mensen die met mensen werken”  is het van groot belang om door middel van intervisie/supervisie, als professioneel hulpverlener aan zelfonderzoek te doen om zodoende eigen onverwerkte ervaringen onder ogen te zien. Je kunt uiteindelijk een cliënt niet verder helpen dan dat je zelf bent!

Een cliënt, tevens collega hulpverlener deelde dat als volgt met ons:

 

“Ik kon bij een diep verdriet komen, omdat het gedragen werd door de aanwezigheid van de anderen. In tegenstelling tot wat ik van mijn moeder gewend was, die altijd grote gebaren maakte, voel ik juist dat ik het tegenovergestelde nodig heb. Het hoeft niet naar buiten, het hoeft geen applaus, heling heeft diepe verbinding nodig. Toen ik een paar weken later zelf met een cliënt aan het werk was, kon zij voor het eerste haar verdriet toelaten en huilen om het verlies van een jong broertje. Dit verdriet kon en mocht er zijn, omdat ik bij mijn eigen verdriet kan. Ik besef heel goed dat hulpverleners hun cliënten aan kunnen houden om hun eigen traumata niet te hoeven zien. Waarom doen wij anders dit werk? Mijn werk heeft me laten inzien hoe getraumatiseerd ik zelf ben. Als hulpverleners moeten we hier notie van hebben alvorens we zelf met cliënten aan het werk gaan. Deze methode draagt hieraan bij. Door de verbinding met mezelf te herstellen en empathie te ontwikkelen, kan ik empathie ontwikkelen en aanwezig zijn bij het proces van de ander. Werken vanuit deze grondhouding, die berust op respect en gelijkwaardigheid, creëert een bedding voor cliënten om het eigen proces ter hand te nemen en dit zelf te sturen.”